Ömer Korkutata
Son 25 yılda, bu ülkede daha önceleri görmediğimiz, alışık olmadığımız oldu-bittiler yaşadık.
Kemalist tekçi hegemonya, kurulduktan hegemonyasının sonu olan islamcı-muhafazakar iktidarın devleti ele geçirdiği güne kadar, ülkeyi kendi elitleri içerisinde bölüşmüş ve çok uğraşmasına rağmen, modernleştiremediği ve modernleştirilmeye direndiği için de ülke nimetlerinden mahrum bıraktığı Anadolulu yığınların, Türkleşmek yerine Rumluğunu, Lazlığını, Gürcülüğünü içsel olarak yaşatıp korurken, Devlet/sistemden olan alacağını Türkçeyi şivesiyle bozarak almak isteyen Karadeniz talancılığının ve fiziksel/kültürel soykırıma tabi tutsa da asimile edemediği ve her yönden mahrum bıraktığı Kürtlerin biriken öfkesinin sonucu sayılabilecek bir “intikam koalisyonu” ile baş başa bırakıldık.
On yıllarca, ötekileştirilerek ülke nimetlerinden mahrum bırakılan, aşağılanan ve çok büyük öfkeler biriktiren bu nicelik, birleşebildiği taktirde iktidara konabileceğini ve böylece uzun zamandır bilendiği intikamını alabileceğini farketti. Ak Parti, bir intikam koalisyonudur aynı zamanda.
Yıllarca pusuda bekleyen ve öfkeler biriktiren “Anadolu İrfanı”, içsel olarak Rumluklarını, Lazlıklarını, Gürcülüklerini korurlarken, Kürtlerin aksine, sistemin gadrine uğramamak için kimliklerini, Karadenizlilik örtüsü altında gizleyen Karadeniz talancılığı, mücadele yorgunu ve ekonomik açlık çeken Kürtler, hepinizin malumu olan 2001 krizini fırsat olarak gördüler ve AKP’de birleşerek 2003’te iktidar oldular.
Muktedir olacakları zamanın hesabını iyi kurguladıkları için, güç ve meşruiyet kaybı yaşasa da hala sisteme hakim olan Kemalizm ile çatışmaya girmek yerine, Kemalizm mağduru tüm kesimleri içine alarak güç biriktirme yoluna yönelen AKP, Anadolu’nun, Karadeniz’in, Kürdistan’ın en aç gözlü yolsuz kalmışlarının çekim merkezi oldu.
İktidarını tahkim etme stratejisinde taktik hamlelere girişen AKP, önceki partilerin yollukçu yanaşmalarını yanına almakta zorluk yaşamadı. Yine taktiksel bir hamle olarak inandırıcılığını güçlendirmek adına “Gömlek değiştirdiği” söylemi ile, demokrat, teknokrat ve dürüstlüğü ile toplumsal karşılığı olan bazı isimlerle muktedir olma yolunda yol almaya başladı. Darbe dönemleri dahil olmak üzere, “yumuşak siyaset”iyle hemen her iktidardan güç devşirerek devletin her hücresine sızmış olan cemaatle iş tutup, hatta cemaate teslim olmuş izlenimi vererek (Ne istediler de vermedik), ve bu arada da, tahkimatlarının önünde engel olarak gördükleri Kemalist yapıları stratejik hücrelerden cemaat eliyle diskalifiye edilmelerini de sağlayarak cemaatin güç zehirlenmesi yaşamasına ve bu sarhoşlukla kendilerine “darbe” yapabilmelerini sağlayarak diskalifiye ettiler.
2013-15 Süreci ile Kürtleri kıskaca alan ve Gezi protestolarına verilebilecek Kürt desteğinin önünü alan Cumhur İktidarı, Gezi Olaylarını püskürtebildi.
Son olarak başlatmış olduğu ve adını “Terörsüz Türkiye” koyduğu bir “Süreç”le Kürtleri yeniden “edilgen hale” getirmiş olan Cumhur İktidarı, KILÇIKSIZ TÜRKİYE hayali için, toplumsal tabanı gittikçe artan ve ne pahasına olursa olsun kaybetmek istemediği iktidarı için alternatif olma durumuna gelmiş CHP’ye, öncesinde kendine hizmet eder hale getirdiği hukuk ve kolluk gücüyle operasyon yapmış bulunmaktadır.
25 yıllık süre içerisinde, Kemalist hegemonya tarafından görmezden gelinerek ötekileştirilen ve kendilerini öz yurt/vatanlarında parya olarak gördükleri için korkunç öfkeler biriktiren, kendilerinin olmayan bir ülkeyi işgal etmişlermiş gibi talan ve yağmaya girişen ve bu yüzden de bulaşmadıkları kirlilik kalmayan, yapıp ettiklerinden muaf tutuldukları ve muhalifleri etkisiz hale getirmekte kullandıkları bir “hukuk” oluşturup uygulayan, bütün kurumları yerle bir eden, yerin altı ve üstü ne varsa talan/yağmaya girişen, dağılmamak için her türlü kriminal suça bulaştırarak kirlettikleri doymak bilmez bir açgözlü güruhtan oluşan kitlelerini doyurmaya devam edebilmek için, hukuksuzluklarını daha artırmak zorunda olan bu yapı, nicel üstünlüğünü, sebep olduğu mağdurların niceliğine karşı yitirmiş bulunmaktadır.
Her ne kadar, mağduriyetlerde ortaklaşsalar da, güçlerini birleştirme konusunda gerek geçmişteki travmalardan kaynaklı olarak ve gerekse, bu yağmacı iktidarın müdahaleleri yüzünden kollektif bir bilinç etrafında bir araya gelemeyen muhalefet de, bir şekilde bir araya gelmenin yolunu bulacaktır ve bulmak zorundadır da.
Yağmacı/Talancı yapıların ömrü, bu durumun uzun süreli sürdürülemezliği yüzünden, tahribatları çok yüksek olsa da kısadır. Adaletsiz bölüşüm, sadece bir güruhun hizmetinde işleyen “hukuk sistemi”, çöken ekonomi, çürümüş kurumlar, bozulan sosyal doku, kendileri dahil neredeyse bütün topluma sirayet etmiş genel mutsuzluk hali, geleceğe dair korkunç kaygı ve karamsarlıklar/kronik umutsuzluklar ve daha niceleri, bu coğrafyayı bir vatan/ülke olmaktan uzaklaştırmış bulunmaktadır. Ülkeyi kendi tapulu malları ve muhalifleri de sömürgeleri olarak gören bu yapının, bu haliyle devam edebilmesi asla mümkün değildir.
Devleti demokratik olmaya zorlayan Kürtlerin, hukuksuzluklarının ve keyfiliklerinin dozunu gittikçe artıran bu yapıdan hala beklenti içersinde olmaları, bir çaresizlik değilse, en hafif tabiriyle saflıktır. 2013-15’in dejavusunu yaşayacağımız ise kuvvetle muhtemeldir.
