Mursel Bek
Heskerdiş, hewcetî yo û her kesî rê feydayîn o. Kamî wazenê no feyda bivînê, ganî her kesî rê, her gonî rê, her çîyî rê hesbikê. No qaîdeyê cûyayîş o. Sey hemin çîyan merdim hetanê heskerdiş nêdo, nêgeno. Ewil dayîş lazim o yanê. Dayîşê heskerdiş, xo ra dima, girewtiş ano.
Tabî, îta de dayîş ganî rind bêro femkerdiş. Merdim ewil hesabê xo û şarê xo ganî biko. Heskerdiş ewilî bido nefsê canê xo û şarê xo. Merdim eg xo û şarê xo ra hasnêko nêşkareno çewî bîn ra hesko.
Pekî feydayê heskerdişî çito, çi dano merdim û merdimatî? Heskerdiş binateyê şarî de germayî virazeno. Na germayî zî tekîlîyê merdiman kena bingehî û aqibetê înan baş kena. Şarî ke waharê têkîlîya germin bê, her dem de û her mesela de linganê xo ser ra eşkarenê vinderê, rojî tengasî de eşkarenê çarenûsê her çîyan bikê. Rojî rehetî û aramî de zî xo her hetî de aver benê.
Belê, merdim ganî heskerdişê xo û şarê xo ra destpêko. Çimkê haskerdişê şarê merdimî, estbîyayîş û çinbîyayîşê merdim o. Heskerdişê herrê merdim, erdê merdim, awê merdim, dar û daristanê merdim, vayê merdim, sewalê/heywanê merdim, deri û derxolayê merdim, xozayê merdim û cûya merdim o. Tabî heskerdişê fekî nê, heskerdişê zerrê merdim ra yeno û pê emel beno nê çîyan ano hola.
Merdim heskerdiş û şênayîyê zerreyê xo bido, sîrayetê cûyayîşê hemin merdiman keno. Çimkê hemin însan û însanetî yewbînanî dir giredayîyê. Kam wazeno cûgeh weş û rind ko, ganî her çî ra hesbiko. Serî rûyê cûgeh de çi şer û qoxeyê estê sedemê pêrûnan hesûdî, xayîntî, çimvêşanî û xûkerdişî yê. Heskerdiş panzehirê nê çîyî pîsan o. Nê çîyê pîsî têna pê heskerdiş benê vîn. Ganî ray û raybazê hemin merdimatî û dewletan no bi. Eg hina nêbo, pênîyê pênîyan de hemin şarê cîhan zirar vînenê û vînde kenê. Wa tu dewlet nêvaco ma pîlî, dewlemendî û waharê hêzî. Eg xirabî der û dormaleyê înan dorpeç biko û giraneyê înan bitepişno nê çîyî pê pesnê xo danî, înan nêxelisnenê.
Ez bigerê esas derdê xo ser. Heskerdişê şarê xo… Ray û raybezî, mi rêz kerdê en zef şarê Kurdan ra lazim ê. Taybetî nê serî pênîyan de na raştî dahanê zelal vecîya hola. Eg heskerdiş û waharvêcîyayîş binateyê şarê Kurdan de çinebîyê, hetanê nika kokê Kurdan amebo. Heskerdişê xo û şarê xo, rojî zor û zehmetî de Kurdan ra sey derman ameyê. Dermanê panzehîrê hemin xirabî, hemin lîşinî û gemarî…
Belê… Rocê tarî û hovîtî de heskerdişê Kurd û kurdewarî bîyo sedemê payvindetiş û xoverdayîşê Kurdan. Eg şarê Kurd yewbînan rê hes nêkerênê hina nêbenê, kokê înan amebi. Hazar bar hamd Homa rê, ser rûyê cûgeh de kam yew dewlet de, kam ca de, kam qûnce de yew Kurd est o, gorayê derfetê xo waharê xo û şarê xo vecîyo.
Ez bawer kena no heskerdiş roc bi roc beno zîyade û têna rocanê tengî de nê, rocê weş û waharî de xo mocineno ra, binateyê şarê xo keno germin û merdimanê Kurdan nêzdî yewbînan keno. Kurdî şîyar benê, pêy kêf û heskerdişê milletê xo hemin bajeran de, sûkî de, keyeyî de, keyeyan de kam Kurdî rûnişenî heminan rê waharî kenê. Ziwan û wejeyê xo, çand û hunerê xo aver benê û binateyê milletanê cûgeh de kewenê vernîyê hemin şaran.
Belê! Heskerdiş, derman o! Dermanê kul û kederan, xiravî û xayîntî, hasûdî û çimvêşanî, şerr û şerrûdî, dermanê nêweşî yo. No semed ra bangavazîyê mi şarê Kurdan ra ya: Hesbikenê! Xo ra, yewbinan ra hesbikenê, şarê xerîban ra hesbikenê, xoza ra hesbikenê. Hesbikenê ke wa şima cûyayîş heq bikê. Eg şima waharîyê heskerdişê nêkê, sibayê ma çewî nêmaneno.
Xo vîr ra mekê, heskerdiş dermanê hemin derdan o!
