Süleyman Kaynun
Futbolu sadece 90 dakikalık bir oyun, bir top koşturmacası olarak indirgemek, sporun sosyolojik ve tarihsel gerçekliğini görmemezlikten gelmektir. “Kürt kimliği futbolla nasıl özdeşleşebilir?” diyenler, tarihin köklü kulüplerinin ve milli takımların dünya genelinde nasıl birer toplumsal kimlik ve direniş simgesi haline geldiğini okumalıdır; tıpkı Katalanların Barcelona’sı ya da İrlanda kimliğinin saha içi sesi olan Celtic gibi.
4 parçada yaşayan Kürtlerin şu an resmi bir devletlerinin olmaması ya da seslerinin kısıtlandığı coğrafyalarda ve dönemlerde, kimlikler sadece parlamento ya da resmi kağıtlarda yaşanmaz; halkın ortak hafızasında, direniş kültüründe ve sokağın sesinde var olur. Bugün dünya tribünlerinin Filistin’in haklı mücadelesinde açtığı devasa pankartlar, yükselttiği sesler ve sergilediği küresel dayanışma da futbolun mazlumların ve ezilenlerin sesini duyurduğu en güçlü kürsülerden biri olduğunu defalarca kanıtlamıştır. Amedspor da bu yüzden sadece bir futbol kulübü değil, on yıllardır yok sayılmaya, ötekileştirilmeye karşı duran bir halkın varoluş ve aidiyet mücadelesinin en somut aynasıdır.
Buna karşlık, Amedspor’u “sadece bir futbol takımı” olarak etiketleyip bu siyasi ve sosyolojik gerçekliği yok sayanlar,tribünlerde sergilenen reflekslerle aslında bu iddianın kendi elleriyle altını oyarlar. Nitekim yakın zamanda Galatasaray maçında yaşananlar ve geçmişte Bursaspor başta olmak üzere birçok merkezde milliyetçi saiklerle sahnelenen yönelimler,Amedspor’a bakan gözün onu hiçbir zaman sıradan bir kulüp olarak görmediğini, aksine onu hedef alanların bile bu kimlik çatışmasının bilincinde olduğunu açıkça göstermektedir.
Karşı tarafın sahada ve tribünde her fırsatta siyasi bir kimlik ve husumet kodlarıyla yaklaştığı bu takıma, değerlerimize yapılan bir haksızlığa tepki gösterince veya kendimiz kendi milli bilincimiz çerçevesinde bir tezahürat yaptığımızda “sadece futbol” kılıfıyla geçiştirmek büyük bir çelişkidir; çünkü bu kimliği reddedenler bile Amedspor’a karşı duruşlarını bizzat bu aidiyet üzerinden kurmaktadır.
Ne var ki, Amedspor’un sahada aldığı bir yenilgi ya da galibiyet bizim için asla sadece üç puandan ibaret değildir; sahada kazandığımızda bir kitle kazanır, kaybettiğimizde ise bir kitle kaybeder. Orada mesele yalnızca skor değil,kendi sesimizi duyurabileceğimiz bir kürsüdür.
Ancak bu durum aynı zamanda derin bir öz eleştiriyi de zorunlu kılmaktadır. Siyasette yaşanan boşluklar ve tıkanmalar,siyasilerin ve yerel aktörlerin yetersizlikleri, sivil toplumun ve Kürt aydınlarının üzerlerine düşen tarihi sorumluluğu yeterince yerine getirememesi; ne yazık ki halkın bu haklı ve güçlü iradesinin neredeyse tamamen bir futbol sahasına ve kulübüne sıkışmasına neden olmuştur.
Futbolda elbette sesimizi yükseltecek, onu bir kürsü olarak göreceğiz; fakat bu mücadele ve varoluş alanı hiçbir zaman sadece yeşil sahalardan ibaret olmamalıdır. Siyasetten sivil topluma, kültürden eğitime kadar her alanda üzerimize düşeni yapmamanın öz eleştirisini vererek, bu yükü yalnızca futbola yıkmayan daha kapsayıcı ve örgütlü bir toplumsal aklı örmek zorundayız.
