Ez betalîyê emserî, dew de ya. Dew, her ser ra zefîyêr qerebalix a, sixletî zef a. Na sixletî de di çîyî verê çiman de yê. Merdimê xerîb zef ê û hemin merdimî ziwanê tirkan dir qal kenê.
Çira ziwanê tirkan?
Çimke hemin merdiman dew war de ver de yê. Her malbatêk yew dolet/dewlet de an zî bajerêk de yê û bîyê sey şaro xerîb. Serr ra rêk an zî çendi serran ra rêk yenê dew. Gama yenê yew ca, her kes sey şaro xerîb cûyeno û çew çewî nêşinasneno.
Merdimî serr pîlê, helbet yewbînan şinasnenê labelî gedeyî nênê şinasnayîş. Şikil şemal ra hetanê têkîlîyê înanî, nifşa tezi qeydêko bîn de ya. Nê ziwan yê pîlan o, nê zî têgêrayîşê înan yê bav û kalan o. Her gedeyî, exlaq û terbîyê şarêko pîya cûyenê, girewto. Mixabin no zî bîyo sedemê xerîbî, xo ra dûrî.
Sebeno?
Nirxê, kevneşopîya şarê ma benê zeyîf û badê çendê serran benê vînde. Gedeyê ma, dewanê ma ca verdenê, cûyayîşê xo ca verdenê, ziwanê xo ca verdenê û benê şarêko xerîb. No zî him şarê/milletê ma rê him şarê cûgeh/dunya ra zirar o. Çimke her merdim bi reng û rûyê xo dir weş o û her reng û rû, rindîyê cûgeh kenê weş.
Ma se bikerê?
Dewanê xo ca meverdê. Çimke sedemê hemin xirabî, nebaşi û xovîndekerî, xo ra dûrkewtiş o. Merdimo erdê bav û kalanê xo ra vêco hemin çîyê xo ra vecîyeno. Xo ra, qomê xo ra, şarê xo ra, ziwanê xo ra, kêf û keremê xo ra, bermayîşê xo ra, dar û daristanê xo ra, deri û dorxalanê xo ra, vayê/hewayê xo ra, ruhê xo ra beno xerîb.
Meşê!
Dewanê xo meteriknê! Çi sedem beno wa bibo mezelanê bav û kalanê xo, bêwahar meverdê. Heke şima nika bêwahar verdê, siba mezelê şima zî bêwahar maneno.
